Τα μικιά μου είναι ένα blog που απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς και γονείς προτείνοντας δημιουργικές ιδέες για ενασχόληση με τα μικιά μας στο νηπιαγωγείο και στο σπίτι
Ένα βιβλίο που φτιάξαμε με τα παιδιά βασισμένο σε μια γλυκιά ιστορία που μιλά για την απέραντη και ανιδιοτελή αγάπη της μάνας παρομοιάζοντας την με άγγελο που έστειλε ο θεός για να προστατεύει τα παιδιά!
Ψάχνω κάτι καινούργιο να πω, να μη το 'χω ξανακούσει ούτε κι εγώ κάτι να σε εντυπωσιάσει, στον αέρα ένα σημάδι σου να πιάσει Ψάχνω κάτι καινούργιο να πω, να μη το 'χω ξανακούσει ούτε κι εγώ.
Ψάχνω κάτι καινούργιο να πω, να μη το 'χω ξανακούσει ούτε κι εγώ μα κολλάω και πάλι σ' όλα εκείνα, που έλεγε γελώντας η Μελίνα Βρήκα κάτι λοιπόν να σου πω, που είναι πάντα καινούριο κι απλό.
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ για το τώρα το πριν το μετά και το πάντα, σ' αγαπώ η καρδιά μου τρελάθηκε βαράει σαν ξεκούρδιστη μπάντα.
Σ' αγαπώ, θα με βρεις το πρωί όταν όλα τα φώτα θα σβήσουν, θα 'μαι εδώ, κι όλα πάλι ξανά όπως τελειώνουν έτσι θ� αρχίσουν.
Ψάχνω κάτι καινούργιο να πω, να μη το 'χω ξανακούσει ούτε κι εγώ μα νομίζω τίποτα δε μου ανήκει, τα κρατάει καλά κρυμμένα η Αλίκη Ψάχνω κάτι καινούργιο να πω, να μη το 'χω ξανακούσει ούτε κι εγώ.
Ψάχνω κάτι καινούργιο αλλά τριγυρνώ συνεχώς στα παλιά με τη βάρκα του Μάνου σ' ένα κύμα, το γαλάζιο του Οδυσσέα σ' ένα ποίημα βρήκα κάτι λοιπόν να σου πω που είναι πάντα καινούργιο κι απλό.
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ για το τώρα το πριν το μετά και το πάντα, σ' αγαπώ, η καρδιά μου τρελάθηκε βαράει σαν ξεκούρδιστη μπάντα.
Σ' αγαπώ, θα με βρεις το πρωί όταν όλα τα φώτα θα σβήσουν, θα 'μαι εδώ, κι όλα πάλι ξανά όπως τελειώνουν έτσι θ' αρχίσουν.
Στίχοι: Ραλλία Χρηστίδου Μουσική: Ραλλία Χρηστίδου Πρώτη εκτέλεση: Ραλλία Χρηστίδου
Φοβάσαι πώς θα ζήσω στην ζωή να ευτυχήσω να ‘χω τύχη και αγάπη να μην κάνω τα δικά σου λάθη.
Μαμά, σου λέω όλα καλά μη φοβάσαι άλλο πια μεγάλωσα και έμαθα πολλά χάρη στη δική σου ζεστασιά.
Σου λέω ντύθηκα καλά έξω κάνει κρύο, παγωνιά μη φοβάσαι δεν λέω εγώ πολλά κι η καρδιά μου δεν τη δείχνω πουθενά.
Μαμά σου λέω όλα καλά μη φοβάσαι άλλο πια μεγάλωσα και έμαθα πολλά χάρη στη δική σου ζεστασιά.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ,
ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ Η ΚΑΡΔΙΑ
Μουσική/Στίχοι: Tori Alice/Νικολάου Γιάννης Συμμετέχει η Αρχοντούλα Σαββιδάκη και η Μαριώ στο ρόλο της μάνας
.
Ένα παλικάρι ήτανε μια φορά που αγάπαγε με πάθος μια όμορφη κυρά Μια μέρα, όπως έπαιρνε τα λάγνα της φιλιά Ζήτα μου οτιδήποτε της λέει τρυφερά Αν μ' αγαπάς τού είπε, με νάζι και καημό
Την καρδιά της μάνας σου εγώ επιθυμώ (Αρχοντούλα Σαββιδάκη)
Έτσι λοιπόν ξεκίνησε, να πάει στο πατρικό του ποτέ του αυτός δεν πάτησε τον όρκο το δικό του Δώσε μου μάνα την καρδιά, στα πόδια της ν' αφήσω
Αν είναι γιε μου για καλό, εγώ στήνε χαρίζω (ΜΑΡΙΩ)
Κι έτσι της πήρε την καρδιά και χάθηκε στο δρόμο Μα σε μια πέτρα σκόνταψε και δάκρυσε απ' τον πόνο Γυμνή η καρδιά τού μίλησε, προτού να ξεψυχήσει
Στην Ρωσία σύμφωνα με έναν θρύλο που ήταν αρκετά δημοφιλής πρίν την επανάσταση του 1917 δεν υπήρχε ο Αγιος Βασίλης
αλλά η Μπάμπουσκα (=γιαγιά).
Λέγετε ότι η Μπάμπουσκα ήταν μια γριά γυναίκα που δεν είχε οικογένεια , δεν δεχόταν συχνά επισκέψεις και το μόνο που σκεφτόταν ήταν να κάνει δουλειές
και να κρατάει το άδειο σπίτι καθαρό.
Ένα κρύο απόγευμα , την ώρα που έτριβε τα πατώματα πέρασαν από το σπίτι της οι τρεις μάγοι.
Της χτύπησαν στο παράθυρο και της ζήτησαν να πάει μαζί για να δει τον νέο Βασιλιά.
Αρνήθηκε λέγοντας ότι τα πατώματα δεν είναι ακόμα καθαρά.
Τους προσκάλεσε να μείνουν την νύχτα στο σπίτι της αλλά οι μάγοι αρνήθηκαν λέγοντας ότι βιάζονται για να φτάσουν στην ώρα τους.
Αργότερα εκείνη την νύχτα η Μπάμπουσκα μετάνιωσε για την απόφασή της να μην πάει μαζί με τους μάγους .
Μάζεψε κάποια από τα στολίδια που είχε στα λιγοστά υπάρχοντα της για να τα προσφέρει στον Χριστό και ξεκίνησε για να τον βρεί. Περπατούσε συνέχεια.
Ρώτησε όποιον είδε μπροστά της για τους τρεις ταξιδιώτες και για το Άγιο παιδί που προορισμός του ήταν να γίνει ο νέος Βασιλιάς του κόσμου αλλά δεν κατάφερε να βρει τίποτα.
Λένε ότι ακόμα ψάχνει και περιφέρετε από μέρος σε μέρος. Στο ξημέρωμα της ημέρας των Θεοφανίων (06/01) αφήνει στολίδια για δωράκια στα μικρά παιδιά με την ελπίδα να βρει τον Βασιλιά.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
Οι δικές μας μπάμπουσκες
Σύμφωνα με το παραμύθι του Ν.Ινκιόφ "Η κούκλα που ήθελε να αποκτήσει μωρό" στη Ρωσία υπήρχε ένας κουκλομάστορας που έφτιαξε μια πολύ όμορφη κούκλα τη Μάνουσκα, η οποία όμως δεν ήταν ευχαριστημένη γιατί ήθελε να αποκτήσει μωρό!Έτσι της έφτιαξε ένα μωρό την Άνουσκα, ,μα η Μάνουσκα κ πάλι δεν ήταν ευχαριστημένη,ήθελε το μωρό να μπει μέσα στην κοιλιά της.Τότε ο μάστορας έκοψε την Μάνουσκα στα δύο και έβαλε το μωρό στην κοιλιά της!Το ίδιο έγινε και με την Άνουσκα που απέκτησε την Νούσκα.Η Νούσκα θέλησε και αυτή ένα μωρό και τότε ο μάστορας έφτιαξε ένα μικρό κουκλάκι σαν δαχτυλήθρα.Του ζωγράφισε ένα μουστάκι και έτσι γλίτωσε από τυχών ίδιες απαιτήσεις !
Η Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην "γιορτή της μητέρας". Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.Μία νεότερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη "Mothering Sunday", που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Μια μέρα συνάχτηκαν όλα τα πουλιά και συμφώνησαν να βάλουν τα παιδιά τους στο σχολείο να μάθουν γράμματα. Ήβραν και δάσκαλο και τον διόρισαν. Άνοιξε το σχολείο κι επήραν τα παιδιά τους και τα έγραψαν.
Ύστερα από λίγες μέρες, μερικά παιδιά πήγαν στο σχολείο και δεν ήξεραν το μάθημά τους. Ο δάσκαλος τα άφησε νηστικά το μεσημέρι. Μέσα στα παιδιά που έμειναν τιμωρία ήταν και το παιδί της κουκουβάγιας.
Η κουκουβάγια, άμα είδε πως εσχόλασαν τα παιδιά το μεσημέρι και το μωρό της δεν εσχόλασε, επήρε λίγο ψωμί και επήγε στο σχολείο να του το δώσει.
Καθώς επήγαινε, την έφτασεν η πέρδικα. Έμεινε κι εκείνης το μωρό της νηστεία, κι επήγαινε να του δώσει λίγο ψωμί. Λέγει η πέρδικα της κουκουβάγιας:
– Να χαρείς τα μάτια σου, γείτονα· έχω πολλή δουλειά και σε παρακαλώ να πάρεις και του μωρού μου το φαΐ του.
– Το παίρνω γειτόνισσα, λέγει η κουκουβάγια, αλλά δεν ξέρω το μώρο σου ποιο είναι.
– Ω, λέγει η πέρδικα, όσο γι’ αυτό, είναι πολύ εύκολο να το βρεις. Το μωρό μου είναι το πιο όμορφο μωρό του σχολείου!
Η κουκουβάγια πήγε στο σχολείο. Παρακάλεσε το δάσκαλο, κι αυτός εδέχτηκε να δώσει το ψωμί του μωρού της. Ύστερα είπε του δασκάλου να την αφήσει να δει όλα τα παιδιά. Εκοίταξε καλά καλά, δεν ήβρε το μωρό τη πέρδικας. Εγύρισε πίσω, επήγε και ήβρε την πέρδικα και της έδωσε το ψωμί της και της λέει:
– Τι να σου κάμω! Εκοίταζα μιαν ώρα και δεν το ήβρα το μωρό σου, γιατί μες στο σχολείο δεν ήταν ομορφότερο μωρό από το δικό μου!
1) Η μαμά η γλυκιά Που μ’ αγαπά μ’ όλη της την καρδιά Είναι πάντα στο πλευρό μου Φύλακας και άγγελος μου Πόσο θα ’θελα να τη φιλήσω Στην αγκαλιά μου να τη σφίξω Να της δώσω δυο φιλιά Με αγάπη και χαρά.
2) «Μάνα» κράζει το παιδάκι, «Μάνα» ο νιος και «Μάνα» ο γέρος, «Μάνα» ακούς σε κάθε μέρος, α! τι όνομα γλυκό. Τη χαρά σου και τη λύπη, με τη μάνα τη μοιράζεις, ποθητά την αγκαλιάζεις, δεν της κρύβεις μυστικό. Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα, δεν θα βρεις να σε μαντεύει, σαν τη μάνα που λατρεύει, σαν τη μάνα που πονεί. Την υγειά της, τη ζωή της, όλα η μάνα τ’ αψηφάει, για το τέκνο π’ αγαπάει, για το τέκνο που φιλεί. Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα, με το νου σε συντροφεύει, σε προσμένει, σε γυρεύει, μ’ ανυπόμονη καρδιά. Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια, την ποτίζεις την καημένη, πάντα η μάνα σ’ απανταίνει, με τα ολόθερμα φιλιά
Η πρωταρχική αναφορά για γιορτή της μητέρας και της μητρότητας έρχεται από την αρχαία Ελλάδα. Η μητέρα Γη (Γαία) σύζυγος του Ουρανού είναι η προσωποποίηση της φύσης που γεννά όλο τον κόσμο και λατρεύεται σαν η υπέρτατη θεότητα. Η λατρεία περνά κατόπι στην κόρη της Ρέα σύζυγο και αδερφή του Κρόνου. Η Ρέα λατρεύεται σαν η "Μητέρα των Θεών" και σαν η πρώτη μητέρα καθώς φαίνεται να είναι η πρώτη που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Η αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τιμές στη Ρέα κάθε άνοιξη καθώς ήταν και θεά της γης και της γονιμότητας.
